سکوت در قبال «وطن» یا وسط بازی همیشه جواب نمی دهد!/ کسی از 3 مربی سرشناس لیگ برتر خبر دارد؟

به گزارش خبرگزاری آنا، حدود ۶۰ روز از آغاز جنگ صهیونی-آمریکایی علیه خاک پاک ایران می‌گذرد. در این دو ماه، فضای جامعه ورزش کشور تحت تأثیر مستقیم این تحولات بوده و بسیاری از چهره‌های سرشناس، از همان روزهای نخست با اتخاذ مواضع، جنایات دشمن را محکوم کردند. با این حال، نوعی سکوت ابهام‌برانگیز در بخشی از بدنه فنی فوتبال ایران حاکم شده است.

در هفته نخست تهاجم دشمن، نوعی سکوت ناشی از بهت و شوک بر فضای ورزش حاکم بود اما به محض فروکش کردن هیجانات اولیه، سیل واکنش‌ها آغاز شد. بسیاری از ورزشکاران با انتشار پیام‌هایی در فضای مجازی، انزجار خود را از جنایات رژیم صهیونیستی و حامیان آمریکایی‌اش به‌ خصوص در مدرسه شجره طیبه میناب را اعلام کردند. در این میان، برخی چهره‌ها گام را فراتر نهاده و با حضور میدانی، در کنار مردم ایستادند و حتی خیلی افراد مثل امیر خلیفه‌اصل در پویش‌های مردمی مثل هلال‌احمر حضور پیدا کردند.

در همین ایام، سفر افشین پیروانی سرپرست تیم پرسپولیس به آمریکا برای دیدار با خانواده‌اش پس از سال‌ نو، به شدت حاشیه‌ساز شد. این اقدام که در میانه نبرد نابرابر علیه ایران صورت گرفت، با واکنش‌های تندی همراه شد که در نهایت منجر به جدایی و تعلیق همکاری او با باشگاه پرسپولیس گردید.
 
پرسش اساسی اما اینجاست که چرا برخی دیگر از مربیان شاغل در لیگ برتر، طی ۶۰ روز گذشته ترجیح داده‌اند سکوت کنند و سکوت آن‌ها در این هیاهو گم شده است؟ نمونه آن وحید رضایی سرمربی شمس‌آذر قزوین، مازیار زارع سرمربی ملوان بندرانزلی، مجتبی حسینی سرمربی آلومینیوم اراک از جمله چهره هایی هستند که علی‌رغم تجاوز آشکار رژیم صهیونیستی به خاک ایران، هنوز هیچ موضع مشخصی در محکومیت این اتفاقات اتخاذ نکرده‌اند. سکوت این مربیان علامت سوال بزرگی را در اذهان ایجاد می‌کند و اصلا این پرسش ایجاد می شود که این 4 مربی فوتبال ایران کجا هستند؟ البته قربانی در چند نوبت مصاحبه هایی در مورد لیگ انجام و نشان داد در ایران حضور دارد اما بقیه دوستان ظاهرا در کشور حضور ندارند! 

آنچه در این میان دیده می‌شود، استاندارد دوگانه در برخورد با اهالی فوتبال است. اگر قرار است با افرادی که چشمان خود را بر روی جنایات دشمن بسته‌اند برخورد شود، چرا این نگاه شامل همه نمی‌شود؟ به قول مافیا بازان، به نظر می‌رسد نوعی استدلال و فکت انتخابی بر اساس منافع شخصی در جریان است. چرا سفر یک فرد منجر به حذف او می‌شود اما بی‌تفاوتی مطلقِ افرادی که تریبون‌های رسمی فوتبال کشور را در اختیار دارند و از تیم‌های صنعتی این مرز و بوم که دچار حمله شده‌اند ارتزاق می‌کنند، با هیچ بازخواستی مواجه نمی‌شود؟