الزامات حمایتی از افراد توانیاب یا آسیبپذیر، در شرایط جنگی
به گزارش خبرنگار آنا، دبیرخانه حکمت و هنردرمانی دانشگاه هنرهای ایرانی استاد محمود فرشچیان برای افراد دارای مراقبتهای خاص توصیه کرد: افراد دارای معلولیت، که برای ادامه زندگی به تجهیزات کمکی یا مراقبتهای خاص وابستهاند، در زمان بحران بیش از دیگران نیازمند توجه، برنامهریزی و حمایت اجتماعی هستند. از همین رو در ادبیات مدیریت بحران و سلامت عمومی، مراقبت از این گروهها یکی از شاخصهای اصلی آمادگی و تابآوری اجتماعی محسوب میشود.
با توجه به شرایط جنگی و احتمال اختلال در خدمات شهری، دسترسی به وسایل کمکی برای افراد دارای معلولیت اهمیتی حیاتی پیدا میکند. تجهیزاتی مانند ویلچر، عصا، واکر، سمعک و عینک برای این افراد صرفاً ابزار رفاهی نیستند، بلکه نقش اساسی در حفظ استقلال و ایمنی آنان دارند؛ بنابراین توصیه میشود این وسایل همواره در دسترس باشند و در صورت امکان قطعات یدکی مانند باتری سمعک یا منبع تغذیه اضافی برای ویلچرهای برقی فراهم شود. هرگونه اختلال در عملکرد این تجهیزات میتواند در شرایط اضطراری به کاهش تحرک و افزایش خطر برای فرد منجر شود.
در کنار تجهیزات، برنامهریزی برای خروج اضطراری نیز اهمیت ویژهای دارد. در شرایطی که احتمال تخلیه سریع ساختمانها یا جابهجایی افراد وجود دارد، شناسایی مسیرهای خروج قابل دسترس برای ویلچر یا وسایل کمکحرکتی ضروری است.
همچنین در ساختمانهایی که پله دارند، پیشبینی راهکارهایی مانند صندلیهای حمل یا تعیین فردی برای همراهی و کمک به فرد دارای ناتوانی حرکتی میتواند احتمال بروز آسیب را بهطور چشمگیری کاهش دهد. تجربه بحرانهای مختلف در جهان نشان داده است که وجود یک «فرد پشتیبان» که از قبل برای کمک در شرایط اضطراری هماهنگ شده باشد، نقش مهمی در حفظ ایمنی این افراد دارد.
افراد دارای معلولیتهای ذهنی یا طیف اوتیسم نیز در شرایط جنگی با چالشهای خاصی روبهرو میشوند. افزایش ناگهانی صداها، تغییر محیط و بیثباتی شرایط میتواند باعث اضطراب شدید یا سردرگمی آنان شود. در چنین موقعیتهایی، ارتباط آرام، استفاده از جملات کوتاه و قابل فهم و توضیح تدریجی اتفاقات به فرد کمک میکند تا احساس امنیت بیشتری داشته باشد. همراه داشتن وسایل آشنا و آرامبخش مانند عروسک، پتو یا شیء مورد علاقه نیز میتواند در کاهش اضطراب مؤثر باشد. ثبات نسبی در محیط و رفتار اطرافیان، یکی از مهمترین عوامل حفظ آرامش این افراد در شرایط بحرانی است.
افراد ناشنوا یا کمشنوا ممکن است هشدارهای صوتی یا اعلام خطر را بهموقع دریافت نکنند. به همین دلیل استفاده از نشانههای بصری مانند چراغهای هشداردهنده، حرکات واضح دست و صورت و در صورت امکان نوشتار ساده برای انتقال پیامهای ضروری اهمیت زیادی دارد. حتی آشنایی ابتدایی اطرافیان با چند واژه ساده زبان اشاره مانند «خطر»، «کمک»، «برو» یا «آب» میتواند در شرایط اضطراری به برقراری ارتباط مؤثر کمک کند.
برای افراد نابینا یا کمبینا نیز ثبات محیطی و اطلاعرسانی دقیق از اهمیت بالایی برخوردار است. جابهجایی اشیا یا ایجاد موانع جدید بدون اطلاع قبلی ممکن است خطر زمین خوردن یا آسیب دیدن را افزایش دهد. هنگام راهنمایی این افراد بهتر است اجازه داده شود بازوی همراه را بگیرند و مسیر حرکت با توضیح شفاهی واضح توصیف شود. چنین اقداماتی، هرچند ساده به نظر میرسند، اما در شرایط بحرانی میتوانند نقش تعیینکنندهای در حفظ ایمنی داشته باشند.
در نهایت باید توجه داشت که جنگ تنها آزمونی برای توان نظامی یا زیرساختهای یک کشور نیست؛ بلکه آزمونی برای میزان همبستگی و مسئولیتپذیری اجتماعی هر یک از ما نیز محسوب میشود. توجه به نیازهای افراد دارای معلولیت، بیماران و سایر گروههای آسیبپذیر نشان میدهد که جامعه تا چه اندازه برای حفظ کرامت انسانی و حمایت از همه اعضای خود آمادگی دارد. در روزهایی که ناامنی و اضطراب بر زندگی سایه میاندازد، حمایت از این افراد نهتنها یک وظیفه اخلاقی، بلکه بخشی ضروری از مدیریت برای داشتن شهری همواره سربلند، تاب آور و زنده است.
انتهای پیام/
