هم زمانی تلاشهای دیپلماتیک واشنگتن با تحرکات نظامی، اطلاعاتی و عملیاتی در جنوب ایران، فرضیه استفاده از مذاکرات برای مدیریت زمان و آماده سازی دور جدید تقابل را تقویت کرده است؛ در این میان، تهران با تثبیت کنترل بر تنگه هرمز، افزایش هزینههای نظامی و اقتصادی دشمن و گسترش دامنه تهدیدات بازدارنده، تلاش میکند معادلات جنگ و مذاکره را به نفع خود تغییر دهد.
در حالی که هنوز نتایج نهایی انتخابات در سرزمینهای اشغالی اعلام نشده، ادعای پیروزی همزمان احزاب رقیب، تشدید اختلافها و مناقشه بر سر تشکیل کابینه ائتلافی، از تعمیق بحران سیاسی رژیم صهیونیستی حکایت دارد؛ بحرانی ریشهدار در شکافهای داخلی، بیاعتمادی به نتانیاهو و رقابت جریانهایی که با وجود اختلاف بر سر قدرت، درباره آینده سیاستهای اشغالگرانه این رژیم با چالشهای مشترکی روبهرو هستند.
انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی در سایه مجموعهای از بحرانهای امنیتی، اقتصادی و اجتماعی برگزار میشود؛ از پیامدهای عملیات طوفانالاقصی و تداوم جنگهای منطقهای تا اختلافات سیاسی، مناقشه بر سر خدمت نظامی حریدیها، فشارهای معیشتی و نگرانی درباره خروج سرمایه و مهاجرت متخصصان. در این شرایط، رقابت انتخاباتی علاوه بر تعیین ترکیب کنست، آزمونی برای سنجش اعتماد عمومی به دولت و توان ساختار سیاسی اسرائیل در مدیریت بحرانهای انباشته است.
از رقابت بر سر هوش مصنوعی تا هشدار محسن رضایی درباره هدف قرار گرفتن زیرساختهای دیجیتال منطقه؛ چرا جنگ احتمالی آینده میتواند از میدانهای نظامی فراتر برود و اقتصاد دیجیتال جهان را با بحرانی تازه روبهرو کند؟
دور جدید جنگ یمن، برخلاف محاسبات اولیه عربستان، نه تنها موازنه میدان را به سود ریاض تغییر نداد؛ بلکه با پیشروی انصارالله در ساحل غربی و نزدیک شدن به بابالمندب، معادله جنگ را وارد مرحلهای تازه کرد؛ مرحلهای که پیامدهای آن میتواند از یمن و عربستان فراتر رفته و امنیت انرژی و کشتیرانی منطقه را تحت تأثیر قرار دهد.