یک عضو هیات علمی «دانشگاه استنفورد» در گفتوگو با آناتک:
حیاط خلوت ولنگاری در باغموزه هنر ایرانی / وقتی نظارت در سازمان فرهنگی هنری شهرداری «بیرون کادر» میماند
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، از ۲۷ شهریورماه سال جاری، نمایشگاه گروهی تحت عنوان «درون کادر» با همکاری دفتر هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در محل باغموزه هنر ایرانی برپا شده است. ظاهر رویداد، یک فعالیت متعارف هنری در حوزه بصری است؛ اما بررسی عقبه و سوابق فعالیت برپادکنندگان و برخی هنرمندان حاضر در این رویداد، علامت استفهام بزرگی را پیشروی مدیریت فرهنگی پایتخت قرار میدهد.
تسهیلگری برای مروجان ابتذال و همجنسگرایی
بررسی فعالیتهای رسانهای و صفحات شخصی برخی افراد حاضر در فهرست شرکتکنندگان این نمایشگاه نشان میدهد سوابق و آثار پیشین آنان، مملو از عریاننمایی و انحرافات اخلاقی است. در میان حاضرین این رویداد، چهرههایی به چشم میخورند که در صفحات رسمی خود صریحاً به عنوان مجری پروژههای عریاننمایی - (نودآرت _ Nude Art) - فعالیت داشته، محتوای غیراخلاقی تولید و منتشر میکنند یا به عنوان مبلغ و ترویجکننده جریان همجنسگرایی (LGBT) و رفتارهای نامتعارف جنسی شناخته میشوند؛ محتوایی که کوچکترین سنخیتی با مأموریتهای مصوب یک نهاد عمومی و خدماتی-فرهنگی همچون شهرداری تهران ندارد.
البته پرسش اصلی و پیکان نقد جامعه و فعالان فرهنگی متوجه افراد حاضر در این رویداد نیست، بلکه مستقیماً سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران را نشانه میرود؛ سازمانی که با بودجه عمومی و بیتالمال اداره میشود و وظیفه ذاتی آن صیانت از هویت اسلامی-ایرانی و ارتقای فرهنگ عمومی است، با چه سازوکار و اهرم نظارتی امکانات بیتالمال و یک فضای مرجع شهری را در اختیار چنین جریانی قرار داده و به برگزاری چنین رویدادهایی رضایت داده است؟
غفلت یا ترک فعل؟
نمیتوان و نباید هر زمان که یک خطای فاحش فرهنگی رخ میدهد، مسئولیت شانه خالیکردن از بار نظارت را به گردن دیگران انداخت یا هر نوع هنجارشکنی را زیر پوشش هنر معاصر توجیه کرد. گالریها تابع ضوابط عام هستند، اما وقتی پای امکانات عمومی، نام باغموزه هنر ایرانی و اعتبار شهرداری تهران در میان است، مسئولیت مستقیم حقوقی و معنوی بر عهده دفتر هنرهای تجسمی سازمان فرهنگی هنری شهرداری خواهد بود.
اگر پیش از واگذاری فضای باغموزه، سابقه و محتوای فعالیت حواشیآفرین این افراد بررسی شده و با علم به آن مجوز صادر شده است، شفافسازی معیارهای این انطباق با ضوابط فرهنگی ضرورت دارد؛ و اگر بدون بررسی و استعلامهای اولیه، این مجموعه ارزشمند در اختیار رویداد مذکور قرار گرفته، مصداق بارز «سهلانگاری در مسئولیت و ترک فعل نظارتی» در سطوح مدیریتی مربوطه است.
ضرورت ورود نهادهای ناظر و شورای شهر
باغموزه هنر ایرانی، همانطور که از نامش پیداست، الگویی برای بازنمایی هنر اصیل و ارزشمند است، نه محلی برای آزمون و خطای مدیریت فرهنگی یا حیاط خلوت جریانهای مسئلهدار. این تناقض که سازمان فرهنگی هنری شهرداری از یکسو همایشها و برنامههای هویتی برگزار کند و از سوی دیگر زیرمجموعههای آن به رویدادهایی با شائبه ترویج ولنگاری امکانات دهند، غیرقابلپذیرش است.
اگر سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران معتقد است این نمایشگاه هیچ مغایرتی با سیاستهای فرهنگی آن ندارد، صریحاً اعلام کند بر اساس چه معیارهایی مجوز صادر شده است؛ و اگر بررسی لازم انجام نشده، باید مشخص شود چه کسی پاسخگوی این سهلانگاری است.
جامعه و افکار عمومی منتظر پاسخ صریح، شفاف و بدون توجیه مدیران سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و واکنش کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر تهران هستند: چه کسی رویداد «درون کادر» را تایید کرد و چرا چشمهای ناظر مدیران، «بیرون کادر» جاماند؟
انتهای پیام/
